Otwarte zatoki, takie jak Faxaflói w pobliżu Reykjaviku, są wystawione na działanie prądów atlantyckich i służą jako korytarze tranzytowe dla migrujących wielorybów, takich jak norki, płetwale, a czasami płetwale błękitne poruszające się wzdłuż szlaku środkowoatlantyckiego. Osłonięte fiordy w północnej Islandii, w tym Eyjafjörður w pobliżu Akureyri i zatoka Skjálfandi w pobliżu Húsavík, są spokojniejsze i cieplejsze, dzięki czemu wieloryby mogą żerować przez kilka dni lub tygodni, zamiast przepływać.
Jak różnią się siedliska wielorybów na wybrzeżu Islandii
Musisz wiedzieć, że linia brzegowa Islandii nie jest jednolita, podobnie jak siedliska wielorybów. Głębokość oceanu, kształt linii brzegowej, prądy i dostępność pożywienia zmieniają się dramatycznie w zależności od regionu, tworząc odrębne strefy, które przyciągają różne gatunki wielorybów o różnych porach roku.
Otwarte zatoki vs. osłonięte fiordy
Płytkie żerowiska vs. głębokie punkty powrotu do wody
Płytkie, bogate w składniki odżywcze żerowiska w zatoce Skjálfandi i części Eyjafjörður koncentrują plankton i małe ryby, co czyni je idealnymi dla humbaków, które polegają na żerowaniu w locie. Z kolei głębokowodne punkty powrotu wzdłuż półwyspu Snæfellsnes i Westfjords leżą blisko brzegu, przyciągając płetwale i płetwale błękitne, które podążają za ławicami gromadników i śledzi wzdłuż stromych podwodnych półek.
Szlaki migracyjne a obszary żerowania rezydentów
Południowa i zachodnia Islandia leżą wzdłuż głównych szlaków migracyjnych wykorzystywanych przez wieloryby podróżujące między arktycznymi żerowiskami a południowymi obszarami lęgowymi, co skutkuje sezonowymi, ale zróżnicowanymi obserwacjami. Północna Islandia to miejsce, w którym znajduje się większość stałych obszarów żerowania, gdzie humbaki powracają rok po roku, przyciągane przez przewidywalne przepływy ryb i stabilne zakwity planktonu.
